• View
• Edit
• History
• Print

Volhard

Theorie inzake de chloridebepaling volgens Volhardt

(Argentometrische methode)

(Door Ben Dijkhuis)

INLEIDING

Een methode om chloride-ionen te bepalen, is de terugtitratiemethode volgens Volhardt. Het principe van deze bepaling is gebaseerd op het feit dat chloride-ionen en thiocyanaationen met zilverionen samen een slecht oplosbaar zout vormen.

DE REACTIE

Zodra de zilver- en chloride-ionen vanuit twee afzonderlijke oplossingen bij elkaar komen wordt direct een neerslag van zilverchloride^*) gevormd volgens het volgende evenwicht:

De evenwichtsvoorwaarde, d.w.z. het oplosbaarheidsproduct van AgCl, die daarbij hoort luidt:

K_s(AgCl)=[Ag⁺][Cl^-]= 1,6 . 10⁻¹⁰ (I)

Volgens de methode van Volhardt, wordt eerst een vaste overmaat zilvernitraatoplossing toegevoegd aan het, te bepalen, monster met chloride-ionen. De chloride-ionen vormen samen met de zilverionen een neerslag volgens bovenstaand evenwicht. De overmaat aan zilverionen kan daarna worden bepaald door middel van een oplossing met thiocyanaationen. Deze verkrijgt men door het oplossen van natriumthiocyanaat, NaSCN of kaliumthiocyanaat, KSCN.

Met evenwichtsvoorwaarde:

K_s(AgSCN)=[Ag⁺][SCN^-]= 1,1 . 10⁻¹² (II)

INDICATIE

Om het omslagpunt te kunnen waarnemen is het nodig, dat een beetje Fe³⁺-ionen aanwezig is, toegevoegd vanuit een oplossing van ijzer(III)nitraat.
Als het omslagpunt van de titratie wordt bereikt, zal de overmaat aan thiocyanaationen reageren met de ijzer(III)-ionen tot een, bloedrood kleurende, complexe-verbinding (coördinatieverbinding). Het omslagpunt wordt gekenmerkt door een kleuromslag van geel naar bloedrood:

EERST VERWIJDEREN VAN HET AgCl-NEERSLAG

Er is echter wel een complicatie.
Uit de oplosbaarheidsproducten van I en II blijkt dat AgCl een groter oplosbaarheidsprodukt te hebben dan AgSCN. Met andere woorden: AgSCN (s) is slechter oplosbaar, waardoor een verdringingsreactie mogelijk is:

Alvorens men dus begint met het toevoegen van thiocyanaationen, is het nodig om eerst alle zilverchloride uit de oplossing te verwijderen. Daarna kan men pas het overmaat aan zilverionen bepalen.

BRONNEN

• H.H. Willard, N.H. Furman, C.E. Bricker; Elements of Quantitative Analysis; D. van Nostrand Company, Princeton (USA), 1956.

VOETNOTEN

^*)Zilverchloride is een witte vaste stof, dat slecht oplosbaar is in water. De stof is lichtgevoelig, hetgeen blijkt uit het feit dat de stof donker van kleur wordt als het een poosje aan licht wordt blootgesteld.